Voor een Belgie zonder dolfinarium

11 Juli 2004 manifestatie 
brugedec1.jpg

 

Op dit moment slaat de slavenindustrie toe in Japanse, Senegalese en Russische wateren en rond de Salomoneilanden, waar met het nodige geweld orka’s belugas en dolfijnen aan de oceaan onttrokken worden, enkel en alleen om het aantal dieren dat creppeert in de bassins van de dood op peil te houden.

Momenteel rijzen nieuwe dolfinaria wereldwijd, en dan vooral in de Derde Wereld, als paddestoelen uit de grond.

Het is dus hoogtijd dat Belgie een voorbeeld stelt en een einde maakt aan de activiteiten die de enige vertegenwoordiger van deze doodsindustrie op zijn grondgebied ten toon spreidt, namelijk :

het Dolfinarium van Brugge

 


Enkele belangrijke tegenargumenten : 

* De vangstmethoden zijn niet diervriendelijk. 
Een ervan wordt kort toegelicht. De dieren worden door 2 speedboten in ondiep water samengedreven – een boot omcirkelt de dolfijnen met een net, de andere is uitgerust met transportmateriaal.
Regelmatig wordt ook gebruik gemaakt van een vliegtuig om de dieren op te sporen en in de richting van het ondiepe water te drijven. Als de dolfijnen in de juiste positie gemanouvreerd zijn, wordt een kleiner net uitgegooid om de dieren in bedwang te houden. Het risico op verstrikking en verdrinking is aanzienlijk want de dieren zijn in paniek.

De dolfijnen worden aan boord gehesen, gemeten, hun geslacht wordt vastgesteld en ze worden psychisch onderzocht. Dan worden de dieren geselecteerd volgens de noden: grotere dieren voor kweekdoeleinden, jonge dieren (drie tot vij jaar oud) om getraind te worden. Dieren die men niet kan gebruiken, worden terug in zee gezet. Men houdt  geen rekening met het psychologische effect dat het brutale onttrekken van individuen op deze sociale groepen heeft, laat staan op de gevangen dieren zelf.

Het Brugse dolfinarium voldoet niet aan de bepalingen van de wet op het dierenwelzijn, want het is gewoonweg onmogelijk om zwempools te creëren die minimaal aan de sociale en omgevingsnoden van deze grote zeezoogdieren tegemoetkomen. Het is op deze wetenschappelijke basis en als resultaat van een enquête van het Ministerie van Leefmilieu (1986) dat Groot-Brittannië in 1993 de deuren van de dolfinaria voorgoed sloot.

De unieke sociale en psychologische noden van de zeezoogdieren en de variatie in hun natuurlijke habitat is in sterk contrast met de enge, kale en prikkelloze betonnen kuilen waarin deze prachtige dieren worden opgesloten. Maar het ergste voor ze is het opsluiten zelf. In het wild leven cetacea in een driedimentionele omgeving. Ze duiken diep en spenderen slechts 20 % van hun tijd aan het oppervlak.

Ze zijn bijna constant in beweging, zelfs als ze rusten. De dolfijn kiest waar hij naartoe, zoekt schaduw op of kiest een drukker plekje uit. Ze vormen een complexe samenleving, gaan banden aan voor het leven en communiceren met elkaar.

Gevangen dieren worden brutaal uit deze rijke omgeving weggehaald, de noodzakelijkheid om om te gaan met soortgenoten wordt hen ontzegd en depressie is het gevolg. Ze krijgen letterlijk en figuurlijk « levenslang ».


* Uit Over Dolfijnen, de Mens & de Zee van Gerard Lippert en Philippe Soreil :

In gevangenschap zwemmen dolfijnen in lijdingwater « verrijkt » met keukenzout en enkele mineralen en vitaminen die van belang zijn voor de gezondheid. Hoe kan je zeewater vervangen, de wind, de golven, de zon door er een paar chemische elementen aan toe te voegen? Zeewater bevat ongeveer 92 elementen en de povere toevoegsels in het dolfinariumwater geven enkel aanleiding tot nieuwe onevenwichten en ziekten.

Sommige dolfijnen in gevangenschap staan permanent onder antibiotica. Het is bekend dat dit het natuurlijke immuunsysteem verstoort. Anderen lijden aan chronische huidproblemen, wegens afwezigheid van zeewater, de toevoeging van chloor om het water te desinfecteren, de permanente stress. De meeste dolfijnen in gevangenschap vertonen gedragsstoornissen.
Ze draaien rond, altijd in dezelfde richting en krijgfen autistische gewoonten. Nu weet men dat bij autistisch gedrag de zogenoemde cerebrale endorfinen vrijkomen, die een individu helpen om de ontwenningsstress waarmee het geconfronteerd wordt, gedeeltelijk te overwinnen. Ze draaien dus rond om te vergeten dat ze doldraaien… »


Kweekprogramma’s zijn zinloos en leveren regelmatig dieren op met genetische afwijkingen.
Bovendien heeft men nog nooit gedomesticeerde, in bassins geboren dolfijnen vrijgelaten in het wild.

Deze dure en zinloze « breeding programs » hebben geen enkel ander doel dan het in stand houden van de dolfinaria. Hiervoor verhuist men de dieren zelfs van de ene inrichting naar de andere, dwars doorheen Europa. Daardoor wordt sluiting onmogelijk want de in gevangenschap geboren babies zijn niet in staat om in zee te overleven.

Van de babies blijven er bijzonder weinig dieren in leven, het sterftecijfer is bijna 100%.
Niet onbegrijpelijk als u de vorige paragraaf heeft gelezen.
Ondanks het bewezen feit dat het bijzonder moeilijk is om in gevangenschap geboren dolfijnen in leven te houden, worden nog steeds vrouwelijke dieren uit de zee weggerukt om zwanger te worden in betonnen zwemkuilen. Deze in Cubaanse wateren gevangen dolfijnen komen Europa binnen via Spanje of Portugal.


De wetenschappelijke en pedagogische waarde van een dolfinarium is vergelijkbaar met die van een circus, met andere woorden: nul.

Sinds de jaren 70 werkt haast geen enkele serieuze universiteit nog met deze attractieparken samen.
Misschien werden er in de jaren 50 en 60 interessante fysiologische ontdekkingen gedaan over de cetacea, hoewel ten koste van ontelbare dolfijnenlevens, maar dat is volstrekt verleden tijd.
Tegenwoordig werken zeebiologen aan boord van hoogtechnologische schepen op volle zee, nooit meer in dolfinaria.

Welk onderzoek wordt er vandaag in Brugge dan wel gevoerd ?
Enkel research naar de juist medicatie om een depressieve dolfijn in een kaal betonnen zwembad in leven te houden.

Welk beeld heeft een kind na een bezoek aan het Brugse dolfinarium ?
Dat van bleke drommels die gehoorzamen als overtrainde honden.
Zoals het ethisch gezien onaanvaardbaar is om medisch te experimenteren op mensapen (nauw verwant met de mens), zo is het onbegrijpelijk dat wezens met een eigen cultuur, een eigen taal en een complex sociaal leven behandeld worden als goudvissen.

En zelfs slechter dan goudvissen, want hun aquarium heeft een (plastieken) plantje en een rotsje als decoratie, terwijl het betonnen bassin van de Brugse dolfijnen compleet leeg is, waardoor ze eigenlijk verplicht worden aan het oppervlak te dobberen.

Om al deze redenen eisen wij dat er snel een einde komt aan de activiteiten van het Brugse dolfinarium en dat de dolfijnen die er gedwongen verblijven, verhuizen naar een milieu dat tegemoetkomt aan hun sociale en fysiche levensbehoeften: een lagune of de oceaan !


Ter gelegenheid van de « internationale week voor dolfijnen in gevangen schap » voeren wij op 11 juli 2004 actie voor de poorten van het dolfinarium.

We willen het publiek informeren over het miserabele leven van dolfijnen in gevangenschap en hopen dat bewustmaking zal leiden tot de realisatie van de doelstelling: een Belgie zonder dolfinarium.

We vragen aan alle Belgische, Franse en Nederlandse organisatries die opkomen voor het welzijn en de rechten van dieren, om mee in de bres te springen en de actie te steunen.

Als de manifestatie op 4 juli een succes wordt, dan maken we ons sterk dat de dag waarop we fier kunnen stellen dat Belgie in navolging van Groot-Brittannie een nieuw land zonder dolfinarium is, niet ver meer weg is.


Manifestatie

In 1998 vond de enige betoging plaats die tegen het Brugs dolfinarium werd georganiseerd.  Hier een foto van een demonstratie tegen het dolfinarium van de Antwerpse Zoo, dat enkele maanden later zijn deuren sloot.  Ric en Helene O’Barry kwamen speciaal voor het protest over vanuit Florida en vonden het hier wel erg koud.  Yvon Godefroid houdt de paraplu vast.




Hartelijk dank voor de ontelbare steunbetuigingen die ik dagelijks ontvang, voornamelijk uit Frankrijk en het franstalig landsgedeelte. De nieuwe dierenrechtenorganisatie Bite Back heeft haar (Vlaamse) steun toegezegd en ik hoop dat andere organisaties zullen volgen. Jammer dat de pers de schrijnende situatie van de walvisachtigen in gevangenschap doodzwijgt. Ook hier hoop ik verandering te zien.


ZIE OOK :

OPROEP TOT DE BELGISCHE OVERHEID OM HET DOLFINARIUM IN BRUGGE TE SLUITEN
EN OM EEN VOLLEDIG EN DEFINITIEF VERBOD TE VRAGEN OP HET IN GEVANGENSCHAP HOUDEN
VAN WALVISACHTIGEN IN EUROPA


Thanks a lot to Anne Van Ingelgem for this Dutch adaptation of the text of my call.
And thanks to BITE BACK for its entire support.